Download Crusades II PDF

TitleCrusades II
File Size4.0 MB
Total Pages314
Table of Contents
                            ΒΙΒΛΙΟ Ι Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η OUTREMER ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΗΣ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ II ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΕΣ ΤΟΥ 1101
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΟΙ ΝΟΡΜΑΝΔΟΙ ΠΡΙΓΚΙΠΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΤΟΥΛΟΥΖΗ ΚΑΙ ΤΡΙΠΟΛΗ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ V Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ BALDWIN Ι
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ VI ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ ΣΤΟ ΒΟΡΡΑ
ΒΙΒΛΙΟ II ΤΟ ΖΕΝΙΘ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Ο ΒΑΣΙΛΕΥΣ BALDWIN II
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΓΕΝΕΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΟΙ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV Η ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΔΕΣΣΑΣ
ΒΙΒΛΙΟ III Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ II ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΔΙΧΟΝΟΙΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ III ΦΙΑΣΚΟ
ΒΙΒΛΙΟ IV Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΠΑΛΙΡΡΟΙΑΣ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ OUTREMER
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ II Η ΑΝΟΔΟΣ ΤΟΥ NUR AD-DIN
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ III Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ IV ΤΟ ΔΕΛΕΑΡ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ
ΒΙΒΛΙΟ V Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι Η ΜΩΑΜΕΘΑΝΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ
	ΚΕΦΑΛΑΙΟ II HORNS OF HATTIN
		ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ Ι ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ANAΘΟΛΗΣ, 1100-1187
		1. ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ
		2. ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ
		3. ΑΡΑΒΙΚΕΣ
		4. ΑΡΜΕΝΙΚΕΣ
		5. ΣΥΡΙΑΚΕΣ
		6. ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ
		ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ II Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ HATTIN
		ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
			Οι κυριότερες πηγές για τη μάχη είναι οι εξής:
				Φραγκικές:
				Αραβικές
		ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
		Ι. ΠΡΩΤΟΤΥΠΕΣ ΠΗΓΕΣ
			1. ΣΥΛΛΟΓΕΣ ΠΗΓΩΝ
			2. ΛΑΤΙΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΟ - ΓΑΛΛΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
			3. ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
			4. ΑΡΑΒΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ812F
			5. ΑΡΜΕΝΙΚΕΣ, ΣΥΡΙΑΚΕΣ, ΓΕΩΡΓΙΑΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΕΒΡΑΪΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
			6. ΣΛΑΒΟΝΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΡΒΗΓΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
		II ΝΕΩΤΕΡΑ ΕΡΓΑ
                        
Document Text Contents
Page 2

Digitized by 10uk1s

ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΔΕΚ/ΓΕΝΙΚΟΥ ΕΠΙΤΕΛΕΙΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ





Sir STEVEN RUNCIMAN

A HISTORY OF THE CRUSADES

Ι Σ Τ Ο Ρ Ι Α Τ Ω Ν Σ Τ Α Υ Ρ Ο Φ Ο Ρ Ι Ω Ν



Τ Ο Μ Ο Σ Ι I

Τ Ο Β Α Σ Ι Λ Ε Ι Ο Τ Η Σ Ι Ε Ρ Ο Υ Σ Α Λ Η Μ
Κ Α Ι Η Φ Ρ Α Γ Κ Ι Κ Η Α Ν Α Τ Ο Λ Η 1 1 0 0 - 1 1 8 7



Μετάφραση από τα αγγλικά
NIK. Κ. ΠΑΠΑΡΡΟΔΟΣ

ΑΘΗΝΑ 1978

Page 157

Digitized by 10uk1s

ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ι
Η ΖΩΗ ΣΤΗΝ OUTREMER

"καὶ εἰσδέξομαι αὐτοὺς ἐκ τῶν ἐθνῶν καὶ συνάξω αὐτοὺς ἐκ τῶν χωρῶν, οὗ διέσπειρα αὐτοὺς ἐν αὐταῖς"

ΙΕΖΕΚΙΗΛ XI, 12

Η αποτυχία της Δεύτερης Σταυροφορίας αποτέλεσε ένα σημείο στροφής στην ιστορία της Outremer.
Η πτώση της Έδεσσας συμπλήρωσε το πρώτο στάδιο της αναγεννήσεως του Ισλάμ· και τα κέρδη του
Ισλάμ επιβεβαιώθηκαν με την αξιοθρήνητη κατάρρευση της μεγάλης εκστρατείας η οποία
επρόκειτο ν' αποκαταστήσει την υπεροχή των Φράγκων.

Μεταξύ των κυριοτέρων λόγων αυτής της αποτυχίας υπήρξε η διαφορά στις συνήθειες και στην
εμφάνιση μεταξύ των Φράγκων που διέμεναν στην Ανατολή και των εξαδέλφων τους από την Δύση.
Υπήρξε κλονισμός για τους σταυροφόρους που ανακάλυψαν στην Παλαιστίνη μια κοινωνία της
οποίας τα μέλη είχαν αλλάξει τον τρόπο ζωής τους σε διάστημα μιας γενεάς. Μιλούσαν μια γαλλική
διάλεκτο· ήταν πιστοί οπαδοί της λατινικής εκκλησίας, και η κυβέρνησή τους ακολουθούσε τα έθιμα
που ονομάζομε φεουδαλικά. Αλλά αυτή η επιφανειακή ομοιότητα έκανε τις εκτροπές ακόμα πιο
αινιγματικές για τους νεοφερμένους.

Αν οι άποικοι ήταν πιο πολυάριθμοι θα μπορούσαν να διατηρήσουν τους δυτικούς τους τρόπους
ζωής. Αλλά ήταν μια μικροσκοπική μειονότητα σε μια χώρα της οποίας το κλίμα και ο τρόπος ζωής
ήταν ξένα γι' αυτούς. Πραγματικοί αριθμοί μόνο κατά συμπέρασμα μπορούν να δοθούν· αλλά
φαίνεται ότι σε καμιά περίπτωση δεν ήταν μόνιμοι κάτοικοι του βασιλείου της Ιερουσαλήμ
περισσότεροι από χίλιοι βαρόνοι και ιππότες. Οι άμαχοι συγγενείς τους, γυναίκες και γέροι, δεν
μπορεί ν' αριθμούσαν πολύ περισσότερους από άλλους χίλιους. Πολλά παιδιά είχαν γεννηθεί, αλλά
λίγα επέζησαν. Δηλαδή, εκτός από τους κληρικούς που αριθμούσαν μερικές εκατοντάδες και τους
ιππότες των στρατιωτικών ταγμάτων, υπήρχαν μόνο από δύο έως τρεις χιλιάδες ενήλικα μέλη στις
ανώτερες φραγκικές τάξεις1. Ο συνδυασμένος αριθμός των ιπποτικών τάξεων στο πριγκιπάτο της
Αντιόχειας και τις κομητείες της Τριπόλεως και της Έδεσσας ήταν περίπου ο ίδιος2. Αυτές οι τάξεις
παρέμειναν στο σύνολό τους φυλετικά αμιγείς. Στην Έδεσσα και στην Αντιόχεια υπήρξε κάποια
επιγαμία με την εγχώρια ελληνική και αρμενική αριστοκρατία. Και οι δύο Baldwin, Ιος και ΙΙος, όταν
ήταν κόμητες της Έδεσσας, είχαν παντρευτεί Αρμένισες γυναίκες του ορθοδόξου δόγματος, και
έχομε ακούσει ότι μερικοί από τους ευγενείς τους ακολούθησαν το παράδειγμά τους. Η σύζυγος του
Joscelin Ι και η σύζυγος του Βαλεράν του Birejik ήταν Αρμένισες από τη Χωρισμένη Εκκλησία. Αλλά
πιο νότια δεν υπήρχε τοπική χριστιανική αριστοκρατία· το μόνο ανατολικό στοιχείο ήταν το
αρμενικό αίμα στη βασιλική οικογένεια και στον οίκο των Courtenay και, αργότερα, οι απόγονοι,
βασιλικοί και Ibelin, της Βυζαντινής βασίλισσας Μαρίας Κομνηνής3

Η τάξη των "σεργέντων" ήταν πιο πολυάριθμη. Οι σεργέντες ήταν στην αρχή οι πλήρως οπλισμένοι
στρατιώτες του πεζικού φραγκικής προελεύσεως που εγκαταστάθηκαν στα φέουδα των αρχόντων.
Επειδή δεν είχαν να διατηρήσουν υπερηφάνεια καταγωγής, παντρεύονταν με εγχώριες χριστιανές·
και περί το 1150 είχαν αρχίσει να σχηματίζουν μια τάξη poulains που ήδη αναμιγνύονταν με τους
εγχώριους χριστιανούς. Κατά το 1180, ο αριθμός των σεργέντων υπολογιζόταν λίγο περισσότερος
από 5000· αλλά δεν μπορούμε να πούμε τι αναλογία παρέμενε από γνήσιο φραγκικό αίμα. Οι
"σολδάτοι" ή μισθοφόροι στρατιώτες πιθανόν επίσης να διεκδικούσαν κάποια φραγκική καταγωγή.
Οι "Τουρκοπώλοι", που επιστρατεύονταν επί τόπου και οπλίζονταν και εκπαιδεύονταν κατά το
υπόδειγμα του βυζαντινού ελαφρού ιππικού, του οποίου το όνομα πήραν όλοι, ήταν εν μέρει
ντόπιοι χριστιανοί και προσήλυτοι και εν μέρει μιγάδες. Υπήρχε ίσως μια διαφορά μεταξύ των
μιγάδων που μιλούσαν τη γλώσσα του πατέρα τους και εκείνων που μιλούσαν τη γλώσσα της
μητέρας τους. Οι Τουρκοπώλοι πιθανώς στρατολογούνταν από τους τελευταίους

.

4.

Page 158

Digitized by 10uk1s

Εκτός από τις μεγαλύτερες πόλεις, οι άποικοι ήταν σχεδόν όλοι γαλλικής καταγωγής· και η γλώσσα
που μιλούσαν στο βασίλειο της Ιερουσαλήμ και στο πριγκιπάτο της Αντιόχειας ήταν η langue d'oeil,
που συνήθιζαν οι βόρειοι Γάλλοι και οι Νορμανδοί. Στην κομητεία της Τριπόλεως, με το
τουλουζάνικο παρελθόν, ήταν πιθανώς σε χρήση στην αρχή η langue d'oc. Ο Γερμανός προσκυνητής
Ιωάννης του Wurzburg, ο οποίος επεσκέφθη την Ιερουσαλήμ περί το 1175, πειράχτηκε που βρήκε
ότι οι Γερμανοί δεν έπαιζαν ρόλο στη φραγκική κοινωνία, αν και, όπως ισχυριζόταν, ο Godfrey και ο
Baldwin Ι ήταν γερμανικής καταγωγής. Έμεινε ενθουσιασμένος όταν επί τέλους βρήκε ένα
θρησκευτικό ίδρυμα πλαισιωμένο αποκλειστικά από Γερμανούς5

Οι πόλεις περιλάμβαναν σημαντικές ιταλικές παροικίες. Οι Ενετοί και οι Γενουάτες είχαν δικούς
τους δρόμους οι μεν και οι δε μέσα στην ίδια την Ιερουσαλήμ. Υπήρχαν γενουατικά ιδρύματα,
εγγυημένα με συνθήκη, στη Jaffa, στην Acre, στην Καισάρεια, Arsuf, Τύρο, Βηρυτό, Τρίπολη, Jebeil,
Λαοδίκεια, Άγιο Συμεών και Αντιόχεια και ενετικά ιδρύματα στις μεγαλύτερες από αυτές τις πόλεις.
Οι Πιζάνοι είχαν παροικίες στην Τύρο, Acre, Τρίπολη, Μπότρουν, Λαοδίκεια και Αντιόχεια· οι
Αμαλφιτάνοι στην Acre και τη Λαοδίκεια. Αυτές ήταν όλες αυτοκυβερνώμενες κοινότητες, των
οποίων οι πολίτες μιλούσαν ιταλικά και δεν αναμιγνύονταν κοινωνικά με τους γείτονές τους. Όμοιες
μ' αυτές ήταν οι εγκαταστάσεις που είχε η Μασσαλία στην Acre, Jaffa, Τύρο και Jebeil και η
Βαρκελώνη στην Τύρο. Εκτός από την Acre, αυτές οι εμπορικές παροικίες δεν αριθμούσαν, η κάθε
μια τους, περισσότερα από λίγες εκατοντάδες άτομα

.

6

Τη μεγάλη πλειονότητα του πληθυσμού αποτελούσαν οι εγχώριοι χριστιανοί. Στο βασίλειο της
Ιερουσαλήμ αυτοί ήταν μικτής προελεύσεως, οι περισσότεροι αραβόφωνοι και αμελέτητα
λεγόμενοι Άραβες χριστιανοί, σχεδόν όλοι μέλη της ορθόδοξης Εκκλησίας. Στην κομητεία της
Τριπόλεως μερικοί από τους κατοίκους ήταν μέλη της αιρέσεως των μονοθελητών που τους έλεγαν
Μαρωνίτες. Πιο βορειότερα οι ντόπιοι κάτοικοι ήταν κατά το πλείστον μονοφυσίτες της Ιακωβίτικης
Εκκλησίας, αλλά υπήρχαν πολύ μεγάλες παροικίες Αρμενίων που σχεδόν όλοι ανήκαν στη
χωρισμένη αρμενική Εκκλησία και, στην Αντιόχεια, τη Λαοδίκεια και την Κιλικία, σημαντικές ομάδες
ελληνοφώνων ορθοδόξων. Επί πλέον, στους Αγίους Τόπους υπήρχαν θρησκευτικές παροικίες από
όλα τα χριστιανικά δόγματα. Τα μοναστήρια ήταν κυρίως ορθόδοξα και ελληνόφωνα· αλλά υπήρχαν
επίσης ορθόδοξα γεωργιανά ιδρύματα, και, ειδικότερα μέσα σ' αυτή την Ιερουσαλήμ, παροικίες
μονοφυσιτών, Αιγυπτίων και Αιθιόπων Κοπτών και Σύρων Ιακωβιτών, και μερικές λατινικές ομάδες
που είχαν εγκατασταθεί εκεί πριν από τις σταυροφορίες

.

7. Πολλές μωαμεθανικές κοινότητες είχαν
μεταναστεύσει όταν εγκαταστάθηκε το χριστιανικό βασίλειο. Αλλά εξακολουθούσαν να υπάρχουν
μωαμεθανικά χωριά γύρω από τη Nablus8, και ο πληθυσμός πολλών περιοχών που κατακτήθηκαν
αργότερα από τους Φράγκους, παρέμεινε μωαμεθανικός. Στη βόρεια Γαλιλαία κατά μήκος του
δρόμου από τη Banyas στην Acre, οι χωρικοί ήταν σχεδόν αποκλειστικά μωαμεθανοί. Πιο
βορειότερα, στη Buqaia, στα όρη Nosairi και στην κοιλάδα του Ορόντη, υπήρχαν αιρετικές
μωαμεθανικές κοινότητες που αναγνώριζαν την κυριαρχία των Φράγκων9. Κατά μήκος των νοτίων
συνόρων και στην Υπεριορδανία υπήρχαν νομαδικές φυλές βεδουίνων. Οι σφαγές και ο φόβος των
σφαγών είχαν πολύ ελαττώσει τον αριθμό των Εβραίων στην Παλαιστίνη και στη χριστιανική Συρία.
Ο Βενιαμίν της Τουδέλας είχε καταβληθεί, όταν είδε πόσο μικρές ήταν οι παροικίες τους, όταν
επεσκέφθη τη χώρα περί το 117010. Στη Δαμασκό μονάχα ήταν πολύ περισσότεροι παρά σε όλα τα
χριστιανικά κράτη11. Αλλά κάποια περίοδο κατά την διάρκεια του δωδέκατου αιώνα, αγόρασαν το
μονοπώλιο της κατασκευής βαφών από το στέμμα. Επίσης η υαλουργία ήταν κατά μεγάλο μέρος
στα χέρια τους12. Μια μικρή σαμαρειτική κοινότητα ζούσε στη Nablus13

Αυτές οι ποικίλες κοινότητες αποτελούσαν τη βάση των φραγκικών κρατών· και οι νέοι κύριοί τους
δεν τους ενοχλούσαν πολύ. Όπου οι ντόπιοι μπορούσαν ν' αποδείξουν τους τίτλους τους σε εδάφη,
μπορούσαν να τα κρατήσουν· αλλά στην Παλαιστίνη και στην Τρίπολη, με την εξαίρεση κτημάτων
που ανήκαν στις ντόπιες Εκκλησίες, οι γαιοκτήμονες ήταν σχεδόν όλοι μωαμεθανοί και
μετανάστευσαν μετά τη φραγκική κατάκτηση, εγκαταλείποντας μεγάλες εκτάσεις στις οποίες οι νέοι
κυρίαρχοι μπόρεσαν να εγκαταστήσουν τους συμπατριώτες υποτελείς τους. Φαίνεται ότι δεν είχαν

.

Page 313

Digitized by 10uk1s



23 Οι περισσότερες έχουν δημοσιευθεί εις R.H.F. Άλλες βρίσκονται σε διάφορους χρονογράφους.

24 Βλέπε Βιβλιογραφία κατωτέρω για τα Cartulaires. Τα περισσότερα απ' αυτά έχουν συνοψισθεί στα Regesta
του Röhricht.

25 Οι παπικές επιστολές βρίσκονται εις M.P.L. Τα ιταλικά αρχεία δεν έχουν πλήρως δημοσιευθεί. Για μια
σύνοψη των υφισταμένων δημοσιεύσεων βλέπε Cahen, op. cit. σελ. 3-4.

26 Οι Ασσίζες έχουν δημοσιευθεί στη Recueil. Για μια ανάλυση, βλέπε La Monte, Feudal Monarchy, σελ. 97-
100, και Grandclaude, op. cit. passim.

27 Εκδόθηκε και μεταφράσθηκε στ' αγγλικά εις P.P.T.S. τόμ. IV και V.

28 Βλέπε ανωτέρω, τόμ. Ι.

29 Βλέπε ανωτέρω, τόμ. Ι.

30 Δεν έχει πλήρως δημοσιευθεί. Σχετικά αποσπάσματα αναλύονται υπό Cahen εις Journal Asiatique, 1935.

31 Για τον Usamah χρησιμοποιώ τη μετάφραση υπό Hitti, (ενός Αραβο -Σύρου ευγενούς) η οποία βασίζεται σε
πιο προσεκτική σπουδή του πρωτοτύπου κειμένου, παρά η μετάφραση υπό Derenbourg που δημοσιεύθηκε το
1895. Η αγγλική μετάφραση υπό Potter βασίζεται στην έκδοση Derenbourg.

32 Το πλήρες κείμενο του Ibn Ζουμπάυρ, εκδοθέν υπό Wright, έχει δημοσιευθεί προ 100 σχεδόν ετών στο
Leyden. Μια μετάφραση στα γαλλικά υπό Gaudefroy-Demon-bunes βρίσκεται υπό έκδοση και μια μετάφραση
στ' αγγλικά υπό R. Broadhurst πρόκειται να εκδοθεί σε λίγο. Αποσπάσματα παρέχονται στη Recueil.

33 Για τα έργα του Imad ad-Din, βλέπε Cahen, La Syrie du Nord, σελ. 50-2. Ο Abu Sama (βλέπε κατωτέρω),
σελ. 482, δίνει μακρά αποσπάσματα από τα έργα του.

34 Το αραβικό κείμενο έχει εκδοθεί από τον Schultens και στη Recueil. Αναφέρομαι στις σημειώσεις ανωτέρω
στην αγγλική μετάφραση που δημοσιεύθηκε στα P.P.T.S. η οποία έχει γίνει από ένα συνδυασμό των δύο
εκδόσεων.

35 Έκδ. υπό Cahen εις Bulletin de l' Institut Oriental à Damas.

36 Βλέπε Cahcn, La Syrie du Nord, σελ. 52-4.

37 Για εκδόσεις, βλέπε ανωτέρω, τόμ. Ι.

38 Βλέπε Cahen, op. cit. σελ. 55-7.

39 Βλέπε ανωτέρω, τόμ. Ι. Τα κεφάλαιά του που καλύπτουν το τέλος του δωδέκατου αιώνα έχουν μεταφρασθεί
από τον Blochet και δημοσιευθεί στη Revue de l'Orient Latin.

40 Λίγα αποσπάσματα έχουν δημοσιευθεί στη Recueil. Μια ακριβής αντιγραφή ενός άλλου μάλλον διαφορετικού
χειρογράφου εκδόθηκε από τον Jewett (Σικάγο, 1907).

41 Μια έκδοση δημοσιεύθηκε στον Μπουλάκ το 1871 και το 1875. Οι παραπομπές μου γίνονται σε
αποσπάσματα που δημοσιεύθηκαν στη Recueil.

42 Εκδόθηκε στη Recueil.

43 Έκδοση στον Μπουλάκ σε 7 τόμους το 1868.

Page 314

Digitized by 10uk1s



44 Αποσπάσματα έχουν μεταφρασθεί από τον Blochet στη Revue de l'Orient Latin.

45 Μεταφρασμένο στα γαλλικά από τον de Slane.

46 Σχόλια του Ibn Μπιμπί βρίσκονται στην αρχή του IIIου τόμου του Houtsma, Textes Relatifs à l' Histoire des
Seldjoukides (παλιά τουρκική μετάφραση του Ibn Μπιμπί).

47 Βλέπε ανωτέρω, τόμ. 1.

48 Εκδόθηκε στη Recueil (στην οποία αναφέρομαι σε σημειώσεις). Έχει επίσης μεταφρασθεί από τον Dulaurier
στο τέλος της εκθέσεώς του τού Ματθαίου.

49 Εκδόθηκε στη Recueil.

50 Εκδόθηκε στη Recueil.

51 Εκδόθηκε στη Recueil.

52 Εκδόθηκε στη Recueil.

53 Αποσπάσματα στη Recueil.

54 Έκδοση στη Recueil.

55 Έκδοση στη Recueil.

56 Το χειρόγραφο βρίσκεται στη Βενετία στη Μεχιταριστική Βιβλιοθήκη.

57 Έκδοση στη Recueil.

58 Έκδοση και μετάφραση στα γαλλικά από τον Chabot.

59 Το παλαιότερο τμήμα αυτού του χρονικού έχει δημοσιευθεί σε αγγλική μετάφραση από τον Tritton (Journal of
the Royal Asiatic Society. Βλέπε ανωτέρω, τόμ. Ι). Ολόκληρο το κείμενο σε συριακή γλώσσα δημοσιεύθηκε από
τον Chabot στο Corpus Scriptorum Orientalium.

60 Εκδόθηκε και μεταφράσθηκε στ' αγγλικά υπό Wallis Budge.

61 Έκδοση Adler.

62 Έκδ. Brosset.

63 Μεταφρασμένο στα γαλλικά από την Κυρία de Khitrowo. Δεν μπόρεσα να ιδώ το σλαβονικό κείμενο. Η ίδια
έχει επίσης μεταφράσει από τα σλαβονικά το σύντομο Προσκύνημα της Ηγουμένης Ευφροσύνης.

64 Αυτές έχουν συνοψιστεί στο έργο του Riant, Les Expéditions des Scandinaves.

1 Καρνέι είναι το διπλό του Καρν, κέρατο

1 Παραπομπές στον Ibn al-Athir είναι στό έργο του Σύνοψη Παγκόσμιας Ιστορίας (Καμίλ ατ - Ταβαρίχ) εκτός
αν σημειώνεται διαφορετικά.

Similer Documents